Co to jest pęcherzyca?

  Pemphigus (po polsku pęcherzyca) to jeszcze jedna choroba związana z układem immunologicznym. W tym przypadku organizm zwraca się przeciwko skórze. Zarażone psy dostają swoistego rodzaju wysypki, która rozwija się w pęcherze. Efektem końcowym są zastrupiałe rany na niepokrytych sierścią obszarach skóry - nosie, wargach i powiekach, a także na poduszeczkach łap. Czasami cała skóra ulega chorobie, ale zdarza się to rzadko. Ponieważ zarażone mogą być również komórki skóry produkujące barwnik, może wystąpić depigmentacja dotkniętych chorobą obszarów, co z kolei prowadzi do fotodermatozy, czyli nadwrażliwości na światło słoneczne. Pęcherzyca atakuje zazwyczaj dorosłe psy (powyżej 2 lat).
  U psów rozpoznano dotychczas dwa typy tej choroby (z istniejących czterech): pemphigus foliaceus (pęcherzycę liściastą) i łagodniejszy pemphigus erythematosus.
  Zarażony pies nie czuje się dobrze; może być zmęczony i smutny. Może być również zesztywniały z powodu spuchniętych stawów. Skóra może swędzieć i boleć. Rzadko może powodować brak apetytu i depresję.

Diagnozowanie

  Diagnoza choroby bazuje na analizie objawów występujących u psa oraz na badaniach skóry: rozmazach i biopsji. Wykonuje się również testy immunologiczne. Badania te mają na celu wykluczenie innych schorzeń charakteryzujących się zbliżonymi objawami, a będących efektem infekcji bakteryjnych bądź grzybiczych, jak również innych chorób (np. lupusa).

Leczenie

  Sterydami lub innymi immunoeliminatorami. Choroba nieuleczalna, ale pies może prowadzić prawie normalny tryb życia. W przypadku depigmentacji należy pilnować, aby pies nie przebywał na słońcu, szczególnie między 10:00 a 15:00 lub smarować pozbawione pigmentu obszary kremem z mocnym filtrem SPF.

Dziedziczność

  Jak do tej pory nie potwierdzono dziedziczności tej choroby, ale psów z objawami pęcherzycy nie powinno używać się w hodowli.

  Zdjęcia akit dotkniętych tą i innymi chorobami immunologicznymi można obejrzeć tutaj